Siemowit VI

Siemowit VI – ur. 1446 r., zm. 1462 r. Był synem Włodzisława I i Anny, księżniczki oleśnickiej.

W momencie śmierci ojca Siemowit VI i jego brat nie mieli jeszcze lat sprawnych. W ich imieniu władzę sprawowała matka, która posiadała oprawę wdowią w postaci ziemi sochaczewskiej. W tym czasie powołano również radę książęcą na czele z Pawłem Giżyckim h. Gozdawa, która pełniła faktyczną władzę.

W 1459 r. Siemowit jako pierwszy objął samodzielne rządy. Przypadły one na czas toczącej się wojny trzynastoletniej. Latem tego samego roku zawarto rozejm z zakonem krzyżackim w Przezmarku, który został potwierdzony przez Siemowita VI i Konrada III Rudego. Spotkał się jednak z niezadowoleniem Kazimierza Jagiellończyka, jednak niósł za sobą korzyści dla Mazowsza, zabezpieczając granicę. Umożliwiło to prowadzenie osadnictwa bez zagrożenia zewnętrznego. Zabezpieczało to też mazowiecką gospodarkę. W 1461 r. wojska mazowieckie pod dowództwem Mikołaja z Kutna i Piotra Kłockiego wsparły oddziały królewskie. W wyprawie nie brali bezpośredniego udziału książęta mazowieccy.

Siemowit tytułował się księciem Mazowsza, Rusi i ziemi sochaczewskiej, rawskiej, gostynińskiej, płońskiej, raciąskiej, zawkrzeńskiej, panem i dziedzicem wiskim i bełskim.

Zmarł bezżennie i bezpotomnie 31 grudnia 1461 r w Sannikach i został pochowany w katedrze w Płocku.

Bibliografia:

O. Balzer, Genealogia Piastów, Kraków 1895.
J. Grabowski, Poczet książąt mazowieckich, Kraków 2019, s. 256-258.

Grafika:

Stemmata Polonica. Rękopis nr 1114 klejnotów Długosza w Bibliotece Arsenału w Paryżu, wyd. Helena Polaczkówna, Lwów 1926, s. 29, [dostęp cyfrowy: https://www.wbc.poznan.pl/dlibra/doccontent?id=46903].