Kazimierz II

Kazimierz II – ur. ok. 1401/1403 r., zm. 1442 r. Był synem Siemowita IV księcia płockiego i Aleksandry Olgierdówny. Najmłodsze lata spędził na Litwie u boku księcia Witolda.

W 1425 r. razem z Siemowitem V potwierdził zależność Mazowsza od Korony. Po śmierci ojca w 1426 r. władał wraz z braćmi w Księstwie Płockim i ziemi bełskiej. Nie złożył wówczas hołdu Władysławowi Jagielle, a w 1428 r. nie pojawił się na wezwanie króla w Łęczycy, co uzasadniał tym, że król nie ma prawa wymagać od niego hołdu lennego. Nastąpiło to dopiero dwa lata później. W 1431 r. wziął udział w wyprawie przeciwko Bolesławowi Świdrygielle oraz w stłumieniu powstania ludności ruskiej w ziemi bełskiej. Po podziale Mazowsza objął we władanie pomniejszone o kilka powiatów Księstwo Bełskie.

W polityce wewnętrznej połączył urzędy marszałka i kanclerza, co polepszyło funkcjonowanie obu instytucji. Kazimierz współpracował z urzędnikami koronnymi i elitami ruskimi. W 1435 r. potwierdził pokój z zakonem krzyżackim. Dwa lata później zawarł umowę ze Świdrygiełłą w obecności elit Rusi Czerwonej. Kontynuował politykę kolonizacyjną swego ojca. Wprowadził w ziemi bełskiej nową organizację sądownictwa, czerpiąc ze wzorców mazowieckich. Rozszerzył też prawa tamtejszej szlachty.

W 1442 r. Kazimierz II ożenił się z Małgorzatą, córką Wincentego Świdwy z Szamotuł h. Nałęcz. Małżeństwo miało wymiar polityczny i ekonomiczny. Rodzina Małgorzaty była bardzo wpływowa w Wielkopolsce, a ona sama była jedynaczką, co gwarantowało wysoki posag i wzmacniało to pozycję Kazimierza.Wkrótce po mariażu doszło też do podziału Księstwa Rawskiego między braci, lecz zaraz po tym wydarzeniu Kazimierz II zmarł w wyniku panującej wówczas zarazy, co uniemożliwiło realizację tych planów.

Został pochowany w katedrze płockiej.

 

Bibliografia:

O. Balzer, Genealogia Piastów, Kraków 1895.
J. Grabowski, Poczet książąt mazowieckich, Kraków 2019, s. 218-222.
A. Świeżawski, Kazimierz II, [w:] PSB, t. XII, Warszawa–Kraków 1966-1967, s. 283-284.

Grafika:

 Stemmata Polonica. Rękopis nr 1114 klejnotów Długosza w Bibliotece Arsenału w Paryżu, wyd. Helena Polaczkówna, Lwów 1926, s. 29,
[dostęp cyfrowy: https://www.wbc.poznan.pl/dlibra/doccontent?id=46903].